این شعر زیبا با عنوان « کرکس طوطی نمی شود » سروده آقای حنظله کرمانشاهی است كه در قالب درد‌دلي با رنگ سبز، درباره عدم تعلق اين رنگ به يك عده خاص، سروده شده است.

رنگ سبز از ديرباز نشان تقدس و معنويت و ائمه اطهار(ع) بوده است اما در انتخابات اخير رياست‌جمهوري و ايام پس از آن به بازيچه عده‌اي خاص تبديل شد، بازيچه برخي از كساني كه نه تنها به مقدسات اعتقادي نداشتند، بلكه بارها به آنها توهين كرده بودند؛ افرادي مثل اعضاي گروهك تروريستي منافقين، گوگوش، اكبر گنجي (فحاش به امام زمان و ائمه)، سلطنت‌طلبهاي فحاش و ...

گوگوش

مقصود آن نيست كه هركس رنگ سبز به همراه دارد يا بر دست خود بسته، منحرف يا خدايي نكرده بي‌ناموس است اما اين شعر اين نكته را متذكر مي‌شود كه اين رنگ نه تنها متعلق به گروهي كه اخيرا مدعي تصاحب آن بوده، نيست بلكه روزي اين رنگ از دست افراد لاابالي و جاسوس و برخي بي‌ناموس‌هايي كه هيچ اعتقادي به مقدسات ندارند، باز خواهد شد و به صاحبان اصيل خود باز خواهد گشت كه الحمدلله اين كار در حال انجام است ...

 دادم ز کف چندی تو را با آه و با افسوسها

    رفتی به یغما ناگهان با خدعه سالوسها

 ای رنگ خوب و نازنین گشتی چرا چندی عجین

    با جلبک و گلسنگها با حمله ویروسها

 کرکس نشد طوطی اگر پرهای خود رنگی کند

    راهی ندارد این دغل در حلقه طاووسها

 فردا به رقص و جنبشی بر گنبد مینای دل

    افتاده ای امروز اگر بر چهره جاسوسها

 این رنگ احیا می شود، شیاد رسوا می شود

    می خشکد این مردابها در پیش اقیانوسها

 بنگر نقاب ننگ را، لبخند پر نیرنگ را 

   بر چهره شیادها بر روی اختاپوسها

 این روزها آید به سر، بیرق شوی بار دگر 

   گر اجنبی بندد تو را با حیله بر ناقوسها

 ای سبز من قدیس من، زیباترین تندیس من

    وا می کنم روزی تو را از دست بی‌ناموسها

* اين هم شعري درباره جنبش سبز علوی:

ما جمله برآنیم که خورشید برآید              شام سیه غصه عالم به سر آید

با جنبش سبز علوی در پی آنیم                تا جامه ی فتنه ز تن سبز درآید